Geboorteverhaal van Yves

'Na 9 bewogen maanden is op 24 maart 2015 met 39 weken en 1 dag, onze zoon Yves geboren. Het was een bewogen tijd die gekenmerkt werd door aanvankelijk grote angst voor de bevalling en mijn zwangerschap verliep erg vervelend vanwege met name bekkeninstabiliteit en vermoeidheid. Toen besloot ik Hypnobirthing te gaan doen.

Hier leerde ik veel over hoe het vrouwelijk lichaam werkt en hoe de diepe ontspanning me kon helpen bij de bevalling en al snel barstte ik van het vertrouwen. Gaandeweg de cursus hebben de hypnose oefeningen me van mijn angstbeeld af geholpen en er nieuwe, positieve gedachten over de bevalling voor in de plaats gezet. Naar de bevalling toe begon ik me een voorstelling te maken (visualisatie) van hoe ik het volgens mijn ideaalplaatje ging doen en dit plaatje is daadwerkelijk voor 100% uitgekomen in de praktijk.

In de aanloop naar de bevalling gebeurde er jammer genoeg nog wel iets vervelends. Een groeiecho gooide nog roet in het eten, want omdat Yves “te groot” werd geschat, moest ik worden doorverwezen naar een gynaecoloog. Deze gaf me gelijk het slechte nieuws, want ik kon nu niet meer thuis bevallen, want ze verwachtten dat de geboorte niet goed zou gaan en ik de baby niet op de natuurlijke manier kon geboren laten worden, omdat ze verwachtten dat ik hem er “niet uit zou kunnen krijgen”. Dit voelde als een enorme tegenslag, want dit betekende dat ik in het ziekenhuis moest worden ingeleid met 38 weken. Mijn geplande onderwater thuisbevalling via Hypnobirthing kon op deze manier dus niet doorgaan. Toch konden wij ons niet zonder slag of stoot neerleggen bij deze stelling want wij hadden door de cursus juist veel vertrouwen gekregen in het vermogen van elk vrouwenlichaam om op een natuurlijke manier een kind op de wereld te zetten, groot of klein. Opnieuw heeft Minke een hypnose sessie met mij gedaan zodat ik dit vertrouwen nog eens extra kon versterken. Onze verloskundige durfde bovendien ook een thuisbevalling met ons aan! Dus dit resulteerde er in dat we het medisch advies van de gynaecoloog naast ons neer hebben gelegd en besloten hebben vast te houden aan ons voornemen om thuis te bevallen.

Dit had niet beter kunnen uitpakken!

In de nacht van 24 maart braken mijn vliezen om klokslag middernacht. Ik ben even gaan douchen en meende al gelijk “iets” te voelen, alsof er al lichte golvingen op komst waren. Rond 1.15 uur zette dit door en om 02.00 uur, toen de verloskundige arriveerde, kwamen de golvingen al elke minuut. Omdat deze fase me erg overviel, alles moest worden klaargezet en de golvingen vrij snel toenamen in kracht, had ik nog geen gelegenheid gehad om me te ontspannen en werd ik misselijk. Vanaf het moment dat ik in het bevalbad ging liggen en met de cd en de ademhaling begon ging dit steeds beter en kreeg ik het idee dat de golvingen minder werden, maar in feite verdween de pijn en misselijkheid gelijktijdig met de spanning en kreeg ik een andere sensatie die meer te omschrijven is als een “kracht” vanuit mijn buik. Eigenlijk verliep op deze manier de gehele ontsluitingsfase prima en heb ik de golvingen heel goed kunnen opvangen door de slow breathing. Ik lag in zeer diepe ontspanning in het water, kon vrij bewegen en diverse houdingen aannemen als ik dat wilde, en ik kreeg achteraf te horen dat ik een aantal keren tijdens de ontsluitingsfase lag te snurken. Blijkbaar was het voor de omstanders niet altijd even duidelijk wanneer ik een golving had.

Om 5.15 uur veranderde er “iets”. Ik ben niet getoucheerd dus het was dus niet echt duidelijk in welke fase ik was qua ontsluiting. Ik ben uit mezelf langzaamaan met de geboorteademhaling begonnen (J breathing) en ik merkte dat dit heel prettig was. Deze fase van de bevalling was misschien nog wel de fijnste, het leek wel even een pauze in de bevalling, want de golvingen voelden nu nog milder en prettiger en ik voelde dat ik goed bezig was want mijn lichaam vertelde mij dat ik dit moest doen. Ik heb ook heel wat erbij gekreund, maar meer om uiting te geven aan de krachten die los kwamen in mijn lichaam dan door de sensatie van pijn, want dit viel erg mee. Af en toe gaf ik een lichte druk mee aan deze ademhaling en hoe verder ik mijn baby voelde dalen, hoe sterker ik wat druk meegaf aan de ademhaling. Intussen was ik in een heerlijke trance beland en begon ik gewoon wat te draaien met mijn heupen en nam diverse houdingen aan, wat ook maar fijn voelde op dat moment. Wat voelde ik me op en top vrouw tijdens die fase van de bevalling!

Mijn man Marcel, de verloskundige en doula voelden mij heel goed aan door me bemoedigend, kalm en zacht toe te spreken en voor de rest rustig te observeren en oogcontact met mij te houden. Ook werd ik ondersteund door hapjes meloen, slokjes water en ik werd met een maatbeker met warm water overgoten om extra te ontspannen. Wat een luxe en wat een warmte om me heen.

Naarmate de tijd vorderde begon ik meer echte persdrang te ervaren en begon ik me daarnaar ook te gedragen. Met de nodige oergeluiden en gegrom ging ik de persdrang te lijf, maar ik had niet verwacht dat het zo moeizaam zou gaan, misschien door de keuze om het op die manier te doen. Op advies van de verloskundige ging ik weer ademhalen en drukken zonder het gebruik van stemgeluid en dit bracht voor mezelf meer rust.

Toen kwam er toch nog 1 vervelend moment, ik hoorde plotseling de woorden van de gynaecoloog in mijn hoofd zeggen dat ik hem er niet uit zou krijgen en verloor ik even de moed. Ik dacht dat ik beter ingeknipt kon worden of iets dergelijks, maar mijn verloskundige keek me recht aan en zei dat ik het wel zou kunnen en toen was dit idee gelukkig weer uit mijn hoofd gepraat. Na nog een paar keer persen werd Yves geboren. Eerst het hoofdje en het laatste stukje deed hij zelf. Hij draaide zichzelf en na een beetje meedrukken van mij floepte hij heel gemakkelijk naar buiten.

Dit was juist het gedeelte waar ik me al die tijd druk om had gemaakt, maar op een brandend gevoel na was dit een pijnloze sensatie en voelde het als een verlossing.

Het gevoel dat door ons heen ging toen Marcel en ik hem samen it het water pakten is met geen pen te beschrijven… verbinding en liefde en nog veel meer.

Even later werd de placenta geboren (zonder al te veel bloedverlies) en bleek dat ik niet gehecht hoefde te worden! Dit was even een feestje voor mij.

Yves is een rustige en tevreden baby en zijn geschatte gewicht van 4500 gram klopte helemaal niet… hij woog slechts 3890 gram.

Wat ook erg opvallend is, ik was meteen na de bevalling en ook de dagen daarna topfit. Schijnbaar is het normaal om je een beetje geradbraakt te voelen of spierpijn te hebben, maar ik heb er juist enorm veel energie van gekregen. En niet alleen door de endorfines hoor, ook mijn lijf heeft geen centje te lijden gehad door de zachte en ontspannen manier van bevallen. Heerlijk.

Minke, ontzettend bedankt voor de goede begeleiding en wijze inzichten! Dit was een bevalling zoals ik hem me vooraf graag voorstelde. Ik hoop dat dit bericht ook nuttig kan zijn om anderen ook inzicht te bieden in de mogelijkheden van de mooie methode Hypnobirthing.'