Sanne en Renske

Geboorte van een tweeling (zwanger na een kunstmatige bevruchting)

Hoi Minke,

Eindelijk tijd voor een mailtje! Want ik wil je graag laten weten hoe het nou gegaan is en wat hypnobirthing daarin betekend heeft.

Ik heb me de hele zwangerschap goed gevoeld. Alles ging ook goed en gemakkelijk. Bloeddruk altijd in orde, kindjes groeiden goed, enz.
Met bijna 28 weken had ik weer een routine-controle bij de gynaecoloog. bij het maken van een korte routine-echo vond hij dat het onderste kindje wel erg laag lag.
Toch maar controleren. Bleek de baarmoederhals ernstig verkort te zijn. Dus groot risico op een vroeggeboorte. Daar gaat je relaxte bevalling, dacht ik.
Wat volgde was acute opname in Weert, doorgestuurd naar Veldhoven, nog een paar dagen thuis, en uiteindelijk weer opgenomen in Weert, Veldhoven, en uiteindelijk weer Weert. Bij de twee opnames in Weert heb ik longrijpingsinjecties en weeenremmers gehad om te zorgen dat die injecties tijd genoeg hadden om in te werken.
Toen de 32 weken om waren, ging ik van Veldhoven weer terug naar Weert, omdat die nu ook in staat waren om de kindjes op te vangen. 3 dagen later begon de bevalling echt.

Vanaf het moment dat de weeen begonnen, lukte het heel goed om te ontspannen en de golfademhaling toe te passen. De 'omstanders' dachten dat ik sliep, verschillende mensen vroegen of ik zeker wist dat het echt begonnen was. (In de afgelopen weken had ik ontzettend veel harde buiken, vaak elke tien minuten, die ik niet/nauwelijks voelde) Ik heb vrij in het begin 1x de regenboogontspanning geluisterd, voor de rest ging het allemaal 'vanzelf'. De verdiepende oefeningen of massage hebben we niet nodig gehad. Verder lag ik gedurende de hele dag aan de CTG. Dat was niet fijn. Ook kreeg ik een infuus voor extra vocht, ook niet prettig, maar zelf drinken kon ik niet, omdat de golvingen al meteen om de 5 minuten kwamen. (De harde buiken had ik al een aantal dagen/weken om de 5 minuten, dus dat ging vrolijk in hetzelfde tempo door.)

Toen de persweeen eenmaal begonnen, kon ik de drang om te persen niet tegenhouden of omzetten in geboorteademhaling. Eigenlijk vond ik dat niet erg, het persen hielp snel tegen het vervelende gevoel in mijn onderbuik. Renske lag op haar rug met haar neus richting mijn buik. Daardoor was het moeilijk om haar onder het schaambeen door te laten gaan. Met een klein knipje was het zo geregeld. Een beetje verdoving werd tijdens een wee gegeven. Het knipje was uiteindelijk ook nodig voor Sanne, die in stuit lag, dus ik had het toch wel gekregen. voor Renske hebben we totaal een uurtje nodig gehad. Om Sanne snel geboren te laten worden, kreeg ik weeenopwekkers door het infuus. Na een kwartiertje was zij er ook.

Allebei hebben ze even bij me gelegen, maar omdat ze zo vroeg waren, stond de kinderarts in een aangrenzend kamertje al klaar.
Ron heeft zelf de navelstrengen doorgeknipt, heel trots.
We kregen boterhammen rond de middag, maar die kon ik niet eten doordat ik zoveel golvingen had.
Door het hele gedoe met die opnames en de vroeggeboorte hebben we niet meer de tijd gehad om een geboorteplan met de gynaecoloog te bespreken. Hij stond er wel heel positief tegenover toen we het voorstelden.

Renske en Sanne hebben allebei 2 weken in de couveuse gelegen. Daarna nog 2 weken in een bedje. De laatste week waren ze los van alle bewakingsapparatuur.
We mochten altijd bij ze, hebben ook veel met ze geknuffeld (nu nog natuurlijk). En alle verpleegsters waren heel lief en zorgzaam. (De meeste kinderen blijven maar een paar dagen in Weert, die van ons zijn dus beroemd op de hele afdeling) Ze zijn nu bijna een week thuis en het gaat heel goed met ze. Ik vind ze best wel rustig, huilen weinig. Maar ze zijn dan ook pas 37 weken. Daar kan het ook door komen. Borstvoeding geven gaat heel goed, ik heb zelfs over.

Alles meegenomen vond ik het geboorteproces toch een heel fijne ervaring. Vooral het gevoel van blijdschap en ook hoe sterk je je voelt op zo'n moment vond ik geweldig.
Ron heeft me heel goed kunnen helpen. We hebben het echt samen gedaan.
Het enige wat ik als pijn ervaren heb was het hechten. 3 prikjes heb ik gevoeld. Er werd extra verdoving aangeboden, maar die prikken voel je ook, dus dat hoefde voor mij niet. Mijn eigen herstel ging ook voorspoedig.

Ook al ging het niet helemaal zoals gewenst, het was toch een hele mooie gebeurtenis, en hypnobirthing heeft ons echt geholpen.

Groetjes en nogmaals heel hartelijk bedankt!