Tenminste houdbaar tot

De geboorte van mijn zoon was super. De week ervoor een heuse bevalling.

Met 41.1 weken zwanger werd duidelijk 42.0 = ziekenhuisbevalling. Of het nou goed met me gaat of niet. Mijn verloskundigen willen en kunnen naar eigen zeggen niet buiten protocol handelen. Ik vind het zo verschrikkelijk oneerlijk en heel moeilijk om hiermee om te gaan. Alles ging en gaat zo goed. We hebben nog 5 dagen. Iedereen roept ontspan, maar ik ben zo gespannen, daar komt echt geen kind uit. Wat een ellende.Na een dramatische eerste bevalling hoopte ik nu onder andere door de HypnoBirthing-cursus, goed te zijn voorbereid en heerlijk te kunnen ontspannen, maar protocollen gooien roet in het eten. Volgens anderen, de deskundigen, moet mijn kindje er zo snel mogelijk uit. Als het moet met geweld. Terwijl ík toch moet bevallen.
Ja, ik heb zelfbeschikkingsrecht, maar de praktijk is weerbarstiger. Je moet wel iemand vinden, die bereid is onder jouw voorwaarden, naast je bed of bad te staan.
Ik ben soms best rustig, mijn man is lief voor me, maar ik kan me niet zonder slag of stoot, en vooral echte reden, overgeven aan de mallemolen van een ziekenhuisbevalling. Ik ga op zoek naar een andere verloskundige die me mogelijk wel thuis wil helpen na 42 weken. In de tussentijd word ik door mijn omgeving aangevallen op mijn keuzes. Ik wil mijn strubbelingen graag met ze delen, maar ze begrijpen het niet en verklaren me voor gek. Ik vind steun op fora en facebookgroepen en we gaan heerlijk naar buiten om uit te waaien. Ik wandel anderhalf uur door de regen door het heuvelland. Ik voel me lichamelijk super.

Met 41,3 weken heb ik een kennismakingsgesprek met mijn nieuwe verloskundige en het klikt meteen. We bespreken de mogelijkheden en het is en blijft lastig. Ze wil graag helpen, maar heeft haar grenzen. Logisch, zeker omdat wij elkaar niet goed kennen. Dus vooralsnog geen thuisbevalling na 42.0. De thuisbevalling blijft echter wel de inzet. Ze gaat overleggen met andere ervaren vrije verloskundigen en hoopt een gynaecoloog te treffen, die ons wil steunen.
Ik voel me lekker en relax, laat me door niemand gek maken. Doe verder geen weeënopwekkende dingen, omdat ik er heilig van overtuigd ben dat mijn kindje komt wanneer die komt. Ik heb vertrouwen.
Mijn kindje en ik hebben deze reis blijkbaar nodig, met vallen en opstaan komen we er wel. Eerst verdriet, daarna boosheid, rust, gister enorme angst en vanochtend kwam er het besef dat ik mentaal altijd een keuze heb, dat ik bepaal hoe ik me voel, ook al heb ik jammer genoeg weinig invloed op de omgeving. En ik kan ook straks vechten voor andere vrouwen. Dit is blijkbaar nodig voor ons. Mijn kind wordt een bijzonder persoon, dat staat vast en ik kan niet wachten hem te ontmoeten. Vreemd hoe opeens alles op zijn plaats valt en hoe overal waar ik kom, virtueel of mensen die ik vandaag gesproken heb, alles en alle opmerkingen kloppen gewoon.
In plaats van het pak yoghurt met verstreken 'tenminste houdbaar tot', dat ze zomaar willen weggooien zonder er aan te ruiken, voel ik me nu in staat die yoghurt zelf uit te schenken of dat nu in een heel mooi bakje is of in een plastic wegwerpbakje. Ze kunnen me op de kop houden en met me schudden, ik en mijn kindje blijven in charge. Ik heb in ieder geval weer mijn kracht en openheid hervonden.

Met 41,5 heb ik onderzoek en gesprek in het ziekenhuis van Sittard. Ctg en echo zijn goed en ik had ook niet anders verwacht. Het gesprek was zwaar, maar ik kijk er met een positief gevoel aan terug. Anderhalf uur met 2 artsen. De mogelijke risico's besproken, hun advies, mijn wensen en het gat dat daar tussen zit.
Arts 1 probeerde me bang te maken. Natuurlijk moet ze me wijzen op de gevaren en risico's, maar toen we even op een emotioneel moment vast zaten in t gesprek, zei ze "maar u wilt toch niet die ene moeder zijn die met dat witte kistje naar huis gaat". Dus ik was blij dat ze daarna ging overleggen, en dokter 2 erbij kwam. Want met deze mevrouw kon ik geen fatsoenlijk gesprek voeren. Zeer kwalijke intimidatie. Arts 2 was een stuk genuanceerder en probeerde mee te denken.
Ik heb t recht op alles nee te zeggen, maar de situatie moest wel werkbaar blijven. Continue ctg blijkt dan toch al heel snel een struikelblok. Wat dat dan in de praktijk moet worden? Uiteindelijk stemden ze met tegenzin toe in een poliklinische bevalling met 42.0-42.2. En dat is volgens mijn verloskundige uitzonderlijk. Ik verbaas me hier echt over. Ik en de baby zijn super gezond. Hoezo medische bevalling?

De verloskundige was vanavond weer op huisbezoek en we hebben een uitgebreid gesprek gehad. Zij is, als dat mijn uitdrukkelijke wens is, toch eventueel bereid om na 42.0 een thuisbevalling te doen, dat ligt aan de situatie, aan hoe de bevalling begint en verloopt, hoever overtijd we zijn, mijn gevoel, haar gevoel. En dat is prima. We hebben daar open over gepraat en dat was wat voor mij het belangrijkste is. Gehoord worden.
Ik ben klaar om te bevallen en spreek dat ook uit.

Na het gesprek met de verloskundige heeft ze me gestript. 3 tot 4 cm ontsluiting dus dat geeft goede hoop. Het bevalbad staat al 3 weken opgeblazen klaar in de keuken, dus we zijn er helemaal klaar voor. Voordat ik ga slapen moet ik mijn tablet soms even weg leggen om vanwege wat krampen me te concentreren op mijn ademhaling, maar ik val toch heerlijk ontspannen in slaap. Ik ben moe.

41,6. Om 3.30uur word ik wakker, om 4.00uur heb ik door dat t menens is. Om 4.30uur man wakker gemaakt. Ik zit en loop alleen in het donker op de slaapkamer. Ik heb de Hypnobirthing cd met oefeningen opstaan en de rustgevende muziek doet me goed. Tegen verwachtingen in ga ik op zoek naar een weeënapp, om mijn weeën te timen. Ik heb die houvast blijkbaar nodig. Raar eigenlijk. Man werkt ondertussen netjes zijn lijstje af. Bad vullen, thee zetten, lampjes etc. Om 6uur ben ik naar beneden gegaan en toen werd het opeens een stuk heftiger. Ik was de HypnoBirthingmuziek nu wel een beetje beu, maar door de afwezigheid ervan en de gesprekken met mijn man, werd ik uit mijn eigen wereldje getrokken en werd het ontspannen tijdens een wee moeilijker. En ze schoten in mijn benen. Sooow. Om 7uur besloten vk te bellen en dochter van 2jaar oud wakker te maken en naar de oppas te brengen. 7:40uur was vk hier en ging man dochter wegbrengen. Ik voelde druk, maar ook groot ongeloof, ik was voor mijn gevoel pas net begonnen, dus snakte erna om te laten voelen. 7-8 cm, dus als ik in bad wilde bevallen moest ik nu gaan, anders zou ik de keuken helemaal niet meer halen. Ik zat om 800uur in bad, maar toen zat ik net in die bewuste overgang, dat je een beetje labiel wordt, en kon ik in het weldadige water mijn draai niet vinden. Riep heel hard dat ik eruit wilde, maar bleef toch gewoon zitten.

Op mijn knieën hangend over de rand is, in 3 ongelofelijke enorme persweeën, met combinatie van ademen en persen op eigen gevoel, mijn zoon om 8:46 in bad geboren. Tussen de laatste twee persweeën was het hoofdje er al uit en draaide het kindje heel rustig. Ik vond het geweldig om die spildraai bewust te voelen. We namen onze tijd en toen floep, stuiterde die voor mijn gevoel zo door t water, waar ik 'm meteen uitgevist heb. Erg bijzonder. Een zoon! Geweldig! Naam besluiten we later. Na 15 minuten spontaan de placenta. Uit bad, op matras, kindje aan de borst, lekker knuffelen. Na 1, 5 uur afgenaveld, hartslag in navelstreng voelde je na dik uur nog, dus hij heeft al zijn extra bloed binnen gekregen. Man heeft zelf afgenaveld met navelveter. Ik ingescheurd op oude knip, maar voel me verder super. De vk was super, ondanks dat ik haar zondag voor t eerst ontmoette, was er een super klik. Kraamhulp, pro natuurlijk ouderschap kwam om 1200 uur. Kindje heeft de hele dag lekker op me liggen slapen. En was en is zo'n heerlijk relaxt ventje. Ik geloof echt dat de geboorte en eerste dagen heel belangrijk zijn daarin. De placenta hebben we naderhand gedroogd en gemalen tot poeder. Ook fijn.

Oh wat is een relaxe badbevalling in huis heerlijk. Als ik dat van te voren had geweten, had ik me daar nog veel meer voor ingezet. Dankzij de hypnobirthingcursus voelde ik me echt gesterkt om er met vertrouwen in mijn eigen lijf en verantwoordelijkheid er helemaal voor te gaan. Het is een super ervaring geworden. Die je je hele leven met je meedraagt en kracht uit kunt putten. Ik kan dat, ik heb dat 'gewoon' en helemaal zelf gedaan. Worth fighting for!