De geboorte van Miliam

Al van klein meisje had ik enorm veel angst voor een bevalling. Is het de biologie-les geweest, of het feit dat er niet open met me gecommuniceerd werd over het mooie wat een 'meisje/vrouw-zijn' inhield..? Maar ik kan gerust zeggen dat ik panische angsten had voor een bevalling. Ik heb jaren gewacht om een kind te krijgen, puur door die angst. Ik was dan ook zeker van mijn standpunt, ik moest en zou bevallen met een 'goede portie' epidurale.

TOT ik zo'n 16weken zwanger was en 'vlinders' in mijn buik voelde. Toen kwam het besef dat er iets prachtigs in mij aan het gebeuren was... Ik ben altijd heel intuïtief geweest en had veel vertrouwen in mijn eigen lichaam. En daar kwamen de vragen en twijfels. 'Het kon toch niet dat vrouwen al miljoenen jaren baby's op de wereld zetten en dat het zo vreselijk pijn zou doen!?' 'Die epidurale, is dat wel gezond voor mij? En voor mijn baby?' Een paracetamol gaat er bij pas in als het echt hoognodig is, dus ik kan best wel wat hebben. Gelukkig ben ik op de juiste moment 'hypnobirthing' tegen gekomen. En na een aantal erg onaangename bezoeken bij de gynaecologen, was ik zeker 'dit is niet een normale of natuurlijke manier!'. Ook voelde ik dat mijn baby helemaal niet op zijn gemak was bij de echo's en onderzoeken bij de gynaecoloog.

Toen had ik er genoeg van! Ik heb contact opgenomen met Minke Boxma, en na een heerlijk en verrijkend gesprek, kwam ik bij haar buiten en wist ik, ik kan WEL op een aangename manier bevallen, en zonder epidurale. Ik heb een cursus hypnobirthing gevolgd en enorm veel boeken verslonden, websites bezocht en mooie geboortefilmpjes bekeken. Maar daar kwam weer die gynaecoloog. Gelukkig kon ik weer op Minke rekenen en zij introduceerde 'Levenskracht'. Een prachtig team van nog prachtigere (vroed-)vrouwen! En toen ik de eerste keer bij Leen Heusdens op visite ging, viel de puzzel in elkaar. Het was voor mij echt als 'thuiskomen'!!! En zo heb ik de volgende weken van mijn zwangerschap in rust en sterkte doorgebracht. Zonder gynaecologen en gedoe, bevrijd en in mijn eigen kracht.

Op 40weken en 5dagen is het dan uiteindelijk begonnen. 's Avonds rond 20u weeën. Ik dacht nog even te kunnen rusten en wou in bed gaan liggen maar dat ging niet meer. De weeën werden pittiger, en ik begon een beetje in paniek te slaan. Slechte gedachten kwamen naar boven en ik spande me op bij elke wee. Dat deed echt vreselijk pijn!! Toen heb ik de cd met affirmaties (waar ik mee geoefend had) opgezet en concentreerde me hierop. En plots lukte het me, ik kon de weeën veel beter opvangen, ik viel er tussenin zelfs in slaap! En tegen 4u was mijn bevallingsbad klaar, en ben ik daar in gaan liggen. En ik voelde zelfs even helemaal niets meer.

Dan werden de weeën nog intenser en wou ik wat mee persen. Toen was het werken, met mijn lichaam mee. Maar na een vermoeiende ochtend en 4uur persfase, enorm veel hulp en steun van mijn 2 vroedvrouwen en partner, hebben we moeten beslissen om naar het ziekenhuis te gaan voor de zuignap en dus een klein beetje hulp. Dit was nu, met alles wat ik geleerd had, mijn ergste nachtmerrie. En inderdaad, als je daar binnenkomt heb je niets maar dan ook niets meer te zeggen over je eigen lichaam. Hup, benen in de beugels, en voor je het weet zit er iemand in je om je te toucheren. De schaar klaar en ga zo maar verder. Gelukkig stond Leen langs me en vertelde zij me wat ze gingen doen en vertelde zij dan ook weer tegen de rest wat ik graag wou. Na nog 3keer persen kwam mijn zoontje Miliam op deze wereld. Ik was blij en opgelucht dat hij er gezond en wel was, maar zo ontgoocheld dat het niet thuis, mooi en rustig, had mogen zijn. Had ik Minke, Leen en Hilde niet leren kennen, had ik nooit op eigen krachten alles kunnen doorstaan, zonder enige pijnstilling. Maar ik ben er ook zeker van dat als ik niet jaren met die vreselijke angst(en) had rondgelopen, ze in de biologie-les mooie en natuurlijke geboortefilmpjes hadden laten zien, ik wel thuis had kunnen bevallen! Nu weet ik wat bevallen is. Het is een prachtig en uniek iets, het is het toppunt van het vrouwenlichaam en het is zo mooi en speciaal dat het mijn hart breekt bij de gedachte aan hoe de meeste vrouwen een bevalling enkel maar durven en willen in het ziekenhuis en met al die medische malenmolen er rond. Tegen al deze vrouwen wil ik maar één ding zeggen:

'Zwangerschap en bevallen is net zo simpel en net zo mooi als een prachtige tulp die uit zijn bloembolletje omhoog komt en op zijn eigen tempo opengaat!'