Geboorte van Indie

Hoi allemaal,

Hoe is het met jullie?

Hier is alles goed. Mijn laptop was kapot dus vandaar dit late bericht maar Indie is op 20 januari in goede gezondheid ter wereld gekomen. In de bijlage vinden jullie het geboortekaartje.
Waarschijnlijk zijn jullie benieuwd naar mijn bevallingsverhaal. Dus hierbij mijn ervaring.

Het is allemaal heel snel gegaan. Eigenlijk hetzelfde verhaal als hieronder.
We gingen om twaalf uur naar bed en er was nog niets aan de hand.Toen ik ging liggen begon ik wat buikpijn onder mijn navel te krijgen. Ik dacht dat het kwam omdat ik me ontspande dus ben uit bed gegaan voor wat warme melk. De buikpijn was vrij constant met korte pieken en niet heftig. Om twee uur ging ik naar het toilet en verloor flink wat bloed. Omdat ik gelezen had dat buikpijn in combinatie met bloedverlies op problemen met de placenta kan duiden heb ik de verloskundige gebeld. Die adviseerde het even aan te zien omdat het bloeden alweer was gestopt.Vervolgens ben ik terug naar boven gegaan en heb Patrick wakker gemaakt om hem op de hoogte te brengen van het bloedverlies en dat ik waarschijnlijk oefenweeen heb. Hij heeft het even een tijdje aangekeken en omdat hij verder ook niets kon doen voorgesteld om maar te timen. Bij het timen kwamen we op 40 seconden met 1 a 2 minten ertussen. De pijn werdt niet echt veel erger en het patroon veranderde ook niet echt dus ik had nog steeds het idee van oefenweeen.
Vervolgens verloor ik om half 4 een plens bloed waar ik van schrok, dus heeft Patrick de verloskundige weer gebeld. Die is toen gelijk gekomen.
Toen heb ik het psychisch even zwaar gehad omdat ik het idee had dat ik nog niet aan het bevallen was en alles nog moest beginnen.
Toen de verloskundige om kwart over 4 keek bleek echter dat ik volledige ontsluiting had en mocht gaan persen.Toen viel alles van me af. Ik ben toen in bad gaan liggen waar de weeen veranderde van patroon. Even een pijnscheutje en vervolgens een tijdje ook echt niets.Ik had geen persdrang dus na een uur zei de verloskundige dat ik zelf moest gaan persen. Dat heb ik op mijn dooie gemakkie op de baarkruk gedaan. Op een gegeven moment zei ze als je zo doorgaat duurt het nog een uur voordat ze geboren is. Als je een tandje bijzet heb je ze over een kwartier in je armen. Toe heb ik maar extra druk gezet en is ze om 6.27 uur geboren.

Het was echt goed te doen.

De hypnobirth heb ik tijdens de bevalling niet echt toegepast. (Dat ik in een soort diepe ontspanning en of visualisatie terecht kwam) Mijn mening is wel dat omdat ik zoveel vertrouwen en ontspanning in de periode daarvoor heb opgebouwd mijn lijf een andere uitgangspositie had en de pijn vanuit een 0 punt is begonnen. Als je met ontspannen begint op het moment van de bevalling ben je te laat denk ik. Door de ontspanning waren ook alleen maar de spieren aan het werk die daarvoor nodig waren zonder extra ballast. Mocht er een volgende keer komen zal ik wel proberen niet aktief te persen. Dat is het enige waar ik een beetje spijt van heb.
Dus waarschijnlijk heb ik toch een hypnobirth meegemaakt en kan het iedereen aanraden. Verder gaat alles goed met onze prachtige meid. Het is een gezond, sterk en tevreden kindje. E.. en D..., Ik hoop dat bij jullie ook alles goed gaat me de tweeling en dat jullie straks ook terug kunnen kijken op een prettige bevalling.

Minke bedankt voor de cursus en het vertrouwen dat je vooraf hebt gegeven in het feit dat het lichaam het vanzelf aan kan. Ik hoop dat nog meer mensen van deze methode kunnen "genieten" en het vertrouwen uit zichzelf halen. Gisteren zag ik nog een stukje over de ruggeprik waarbij een gynacoloog zei dat baringspijn de ergste pijn is die iemand kan ervaren en vergelijkbaar is met amputatie van een vinger. Zo maak je mensen wel gespannen waardoor het ook de ergste pijn gaat worden. Jammer dat dat nog als uitgangspunt wordt gepromoot in plaats van uitzondering. Wij weten inmiddels beter.