De geboorte van Baer

Bevallen was altijd iets wat ik eng vond. Iets intiems waar ik niet teveel over wilde horen of van wilde zien. Dus toen ik bij toeval op een verjaardag iemand hoorde vertellen over de pijnloze hypnobirthing bevalling van haar dochter waar ze bij was, spitste ik mijn oren en was ik razend benieuwd naar het fijne er van. Ik zocht het thuis op internet op en de tranen van opluchting sprongen in mijn ogen toen ik las dat bevallen anders kan dan hoe het in mijn brein ingeprent stond. De weg spreidde zich voor me uit en ik ging er dankbaar overheen. Ik bezocht Minke’s site en zag zo filmpjes op internet waarin bevallingen niet zo eng waren.
Zo besloot ik dat het in bad moest gaan gebeuren. Ik kocht het hypnobirthing boek via Minke zodat ik alvast wat inspiratie kreeg en heb hem in korte tijd verslonden. Een boek vol aannemelijke verklaringen voor waarom we dènken dat bevallen vreselijk is. En vooral ook verklaringen voor waarom het niet vreselijk hoeft te zijn. Het boek opende mijn geest en mijn hart voor de mooie kant van een geboorte. Na iedere sessie die we later bij Minke hadden voelde ik me rustig en positief. Ik kreeg zin in de geboorte van onze zoon of dochter.
Maar de weg was langer. Ik ging meer boeken lezen, mede dankzij Minke, de Oxytocine Factor, Wij Zijn Ons Brein en Vrije Geboorte. Ook zocht ik gedegen informatie op via het internet. Ik had veel aan de site van Laura Shanley (www.unassistedchildbirth.com) en van Rachel Reed (www.midwifethinking.com). Het boek Vrije Geboorte was een samenvatting van alle informatie die ik op had gezogen in de afgelopen maanden. Ik probeerde de verloskundigen van de praktijk waar ik zat mee te krijgen in mijn steeds fanatieker wordende overtuigingen. Maar van de voornemens om zich in hypnobirthing te verdiepen kwam weinig terecht. En hoe concreter mijn vragen werden ten aanzien van hun beleid in geval van “complicaties”, hoe onzekerder ik werd over of ik wel de vrijheid zou krijgen om te bevallen zoals ik wilde.

Maar gelukkig was mijn angst voor medisch ingrijpen onnodig. Mijn verloskundige had nog nooit zo’n “hands off” bevalling begeleid als de mijne.
Mijn vliezen braken tijdens het koken, ik belde mijn vriend en daarna de verloskundige. Omdat er nog geen weeën waren zou de verloskundige na het eten en wanneer haar kinderen op bed lagen langskomen, dat was om acht uur. Toen zij om kwart voor negen weer vertrok hebben we maar een serie opgezet om ons af te leiden. Maar na een half uurtje kon ik me al niet meer concentreren op de serie door pittige weeën die meteen in volle gang kwamen. Na anderhalf uur hebben we de verloskundige weer gebeld. Al kort na binnenkomst heeft ze bij me gevoeld. Ze vertelde me alleen dat het goed ging, omdat in ons geboorteplan stond dat we de vorderingen alleen op verzoek wilden horen. Ik was erg benieuwd omdat ik het al zo heftig vond, dus heb ik gevraagd of ze het me wilde vertellen. Ik was al 5 cm open, na 2,5 uur!
Het bevalbad was al opgeblazen, dus mijn vriend liet hem vollopen met warm water. Na een kwartiertje stapte ik het bad in. De tijd ging snel toen ik in het bad zat, de weeën volgden elkaar steeds sneller op. Ik heb het volledige bad gebruikt om mijn lijf mee te bewegen op de weeën. Na een tijdje zei mijn verloskundige dat ze nog een keer wilde voelen. Inmiddels had ik begrepen dat de heftige weeën persweeën waren. Ze kwamen vanaf het begin om de paar gewone weeën, maar volgden elkaar geleidelijk steeds vaker op. Dat verklaarde waarom het me niet lukte om de langzame ademhaling van de cursus toe te passen. Ik vond mezelf zo teleurstellend slecht ontspannen, maar achteraf snapte ik waarom. Het was geen pijn waar in moest ontspannen, het was een reflex die door mijn hele lijf golfde, waar ik niks mee kon. Mijn verloskundige zag dat ik al 10 minuten alleen maar persweeën had en dat ze niet meer werden afgewisseld door ontsluitingsweeën. Ze voelde dan ook dat ik volledig open was. Dus ik draaide me om zodat ik op mijn knieën zat in het water en met mijn armen over de badrand hing en zo heb ik in 3 weeën / golven onze zoon ter wereld “gezet”. Tot grote verbazing van mijn vriend en vooral verloskundige, die niet hadden verwacht dat het zo snel zou gaan en ook niet aan mij hadden gezien dat ik al zo ver was. Het wolkje bloed in het water verraadde dat er een kindje was geboren. Ik heb me omgedraaid en gezocht onder water naar een harig hoofdje en glibberige billetjes. Dankbaar legde ik onze zoon op mijn buik.
De totale bevalling heeft minder dan 4 uur geduurd. Als ik terug kijk op de super snelle geboorte voel ik me enorm trots en dankbaar dat het zo’n goede ervaring was. Ik ben de woonkamer niet uit geweest en het grote licht ging pas aan toen mijn verloskundige me hechtte, waardoor het de intieme setting kreeg die we graag wilden.. Ik heb een hele snelle ontsluiting gehad ondanks dat het vaak heel moeilijk is om voldoende te ontspannen door persweeën heen om ontsluiting te krijgen. Ik heb Baer op het einde voelen zakken in mijn bekken en elke fase van het persen bewust gevoeld. En ondanks dat ik het wel spannend vond om te gaan persen heb ik geen moment van paniek gevoeld. Overigens had ik me natuurlijk wel voorgenomen om passief te persen door middel van ademen, maar na een paar uur persweeën opvangen had ik meer zin in actie. Het mooie vind ik achteraf dat ik zelf zo de leiding had over wat ik deed.
Bovendien heb ik nauwelijks hoeven herstellen, omdat ik zo weinig had geleden.
Ik denk dat de hypnobirthing cursus mij heeft geholpen dit te bereiken. Maar voor mij was het meer dan een goede bevalling. Het vertrouwen wat ik naar de bevalling toe heb gevoeld was me eigenlijk nog het meeste waard.